Po radosnej stronie życia

Witajcie :)
po tym jakże radosnym powitaniu mam dla was sporą garść wpisu, więc zabierajcie się do czytania. :)

Mineło 3.5 roku odkąd blog ruszył. W tym czasie było tu 110 tysięcy unikalnych Czytelników, to olbrzymi wskaźnik docenienia moich wypocin życiowych. Dziękuję :)
Po tych ponad trzech latach przyszedł czas na to by podsumować i zakończyć pewien rozdział, którym jest ten blog. Od dziś możecie tu zaglądać jako do archiwum moich myśli, jednak nie planuje prowadzić regularnego blogowania, co już od dawna kulało ;)
z chęcią zaproszę was do archiwum moich myśli i poglądów, która będzie zawsze otwarta na wasze komentarze.

Dlaczego przyszedł czas zakończyć ten projekt? Cóż, wszystko ma swój kres i nie można sztucznie go przeciągać.
po drugie ten blog jest trochę reliktem przeszłości - czasów pamiętających początki mojego liceum, maturę oraz pierszy rok studiów. uważam, że nadchodzi czasami taki moment w którym należy się zastanowić, przystanąć i wyjść poza pewien schemat. istnienie tego bloga i kontynuowanie dalszych wpisów tutaj byłoby nie możliwe.
Dlatego potrzebuje zamknąć pewien rozdział - by (być może) otworzyć niebawem kolejny. Może niecobardziej poważny, napewno nieco inny. i do tej zmiany jest mi potzebne zerwanie kontinuum pomiędzy tymi projektami. Tym samym, nie mogę postawić kolejnej grubej kreski i powiedzieć od dziś wpisy tutaj będą INNE. Nie, były by takie same, bo i blog ten sam. samo postanowienie że coś ma być nową jakością nie czyni zbyt wiele.

Dlatego, niebawem o ile wogole - ruszę z czymś co będzie nowym startem, nową jakością. Mam  nadzieję. Przynajmniej ja osobiście tego potrzebuje i czuję, że to słuszny krok. Potrzeba zmian jest celem dąrzenia człowieka, wszystko płynie. Dlatego i ja muszę popłynąć z prądem i śmignąć w coś innego. Gdzieś indziej, w nowy kąt...

Jeśli tak się stanie i będę dalej blogował napewno napisze o tym tutaj. Aktualnie polecam mój microblog - jsmp.blip.pl - zarejestrujcie się również bo to fajna idea :) A teraz udaję się na zasłużoną blogerową przerwę, lecz pewnie nie na długo...

Podróż do początków bloga

Zaproszę was w podróż pomiędzy wpisami, od tych najdawniejszych po te nowsze. Wskaże te, które uznaje za najlepsze spośród wszystkich. Reszta jest jak zawsze dostpna do waszej dyspozycji.

Od tego wszystko się zaczeło. Tak, dokładnie 24 listopada 2006. Kolejne wpisy były szlifowaniem warsztatu świeżo zachłyśniętego ideą blogingu blogera. potem było kilka wpisów z rodzaju: "Robię to, robię tamto" - czegoś czego w bloginku już teraz strasznie nie lubię. Bo nie jest ani nikomu potrzebne ani zbyt kreatywne dla innych. lepiej opisywać swoją opinie o rzeczywistości niż pisać: "jem kanapkę". jednak na początki warsztatu było nieźle ;)

Trochę trwało zanim blog przekształcił się w tubę moich poglądów zamiast tablicy ołoszeniowej z harmonogramem dnia, ale w końcu to się stało - szczególnie mocno rozpoczynając manifą o pseudoblogach. Szybko wnioski z pisania krytycznego a nie ugłaskaniowego przyniosły skutek. Takie wpisy po prostu budziły większą dyskusję a o to w bloggingu chodzi.
Wkrótce zatem wylałem na epapier swoje myśli na temat szkolnictwa - na bazie doświadczeń w szkole językowej. By podkreślić, że krytyka natomiast pisania o wydarzeniach codziennych (zjedzeniu kanapki) nie oznacza sprzeciwu przeciw opiniowaniu wydarzeń które się przeżyło powstała relacja wakacyjna. Od tamtych czasów stawiałem na kreatywny opis i ocenę wydarzeń, nie zaś na ich suchą relację...

Moim jednym z lubianych tematów tego bloga są wartości. Ale także mechaniczności i usystematyzowaniu naszego istnienia, we wpisie "Cyfroza Pana Trybika". Dalej czując się chętnym do opinii w sprawach życia społecznego, którego obiektem równeiż jestem napisałem kilka słów o Żałobie z dekretu. Wena mnie nie opuszczała - powstał więc Ekshibicjonizm sieciowy - czyli wpis o tym, jak się obnażamy :D
Na blogu poruszałem tematy codzienności i ludzi zwykłych mijanych po drodze...Myśli me wędrowały także ku pojęciom czasu i przestrzeni. Gdy zmieszamy czas i przestrzeń oraz mijanych przypadkowo ludzi spotykamy tak naprawdę nic innego a nasze przeznaczenie i jego nieurchroność.

Blog przeżył także pożegnania. moje pożegnania, wprawdzie nie z blogowaniem a z moim liceum, które darze wielkim uśmiechem na wspomnienie tamtych czasów. Pewnie ono też, albo też nie ;) Kto wie...
Potem popełniłem wpis o tym, co się robi z podstawowymi uczuciami, wartościami. Komercjalizuje. Mogliście przeczytać także o kreowaniu wizerunku.  Nie brakło także rad w przypadku gdy sprzyjały nam problemy.

Piękny i bardzo mocno komentowany był wpis dotyczący Labiryntu fauna. spotkał się on ze szczególną przychylnością i miłymi komentarami. O wartościach i wierności prawdzie, oraz samym labiryncie fauna przeczytacie tutaj. najbardziej bliskim mi wpisem był wpis o emocjach iprzeżyciach wprost z pisemnego egzaminu maturalnego. Taka relacja z wzajemnego wsparcia w ciszy była bardzo poruszająca. Było także o pozytywnych metodach uczenia się, takich przypadkowych, alebardzo łatwych do zapamiętania.
Nie zabrakło wspomnień ze spotkań z ludzmi, których w pewien sposób los związał z moimi ścieżkami, choć na chwilę... O Pascal i Ann.

Długo by opisywać jeszcze kolejną setkę wpisów, które były równie warte uwagi sposód wielu mniej wartościowych.


 Na koniec ludziom których znam bardziej z sieci niż z życia: Knapior, Pyciak, Garry, Dealis, Xerif, Logeen. 

Pod tym wpisem możemy toczyć wspólną dyskusję, na tematy przeróżne. Dziękuję, za wspólnie spędzone chwile. Do poczytania kiedyś, gdzieś. :)

Podziel się:

komentarze (12) | Skomentuj

Postanowiłem dzisiaj podzielić się z wami linkiem, który może się przydać kolekcjonerom czy fotografom artystycznym. Serwis o istnieniu którego dowiedziałem się dzięki blogowi Hazana (antyweb.pl) prezentuje serwis http://myvimu.com/ - do czego służy to cudo?

Do tworzenia MY VIrtual MUseum, czyli Wirtualnego muzeum kolekcji. Jak pisze Hazan - "Eksponaty można grupować w kolekcje oraz tworzyć dla nich karty katalogowe, które po wydrukowaniu można wykorzystać do katalogowania własnych przedmiotów."

Ja wprawdzie nie kolekcjonuje nic w świecie realnym, lub przynajmniej nic nie przychodzi mi aż tak na myśl ale jak ktoś lubi kolekcjonować i dzielić się swoimi fotografiami zdobyczy to polecam.

Podziel się:

komentarze (0) | Skomentuj

Inspiracją wpisu jest pewna kwestia zauważona przez lektora języka angielskiego, podczas moich ostatnich zajęć.

Żyjemy dziś w kapitaliźmie, w powszechnej komercji. Tego chyba nie trzeba udowadniać, patrząc po stertach reklam i chociażby pomysłowości na sprzedaż komina jako marki multipleksu handlowego (o czym trafnie wspomina w swoim wpisie BKM).

Zastanówmy się co stoi w centrum miasta? Wybacznie, nie mam na myśli rynku głównego pełnego gaworzenia wyłącznie nie po polsku ;) Chodzi o duży, klockowaty budynek tuż obok mało atrakcyjnego dworca. Mowa oczywiście o Galerii Krakowskiej. Można spytać co to ma do kultury? Wracając więc do niej i związków z powszechną komercją usłyszałem trafną uwagę. Nawet w języku następuję już "przekłamanie". Dawniej galeriia znaczyła, co zacytuje za Słownikiej Języka Polskiego PWN:

1. «kolekcja dzieł sztuki istniejąca jako samodzielna instytucja lub stanowiąca dział w muzeum»
2. «salon wystawowy, w którym sprzedaje się dzieła sztuki»
3. «ostatnia, najwyższa kondygnacja widowni w teatrze; też: publiczność zajmująca tę część widowni»
4. «długi balkon biegnący na pewnej wysokości wewnątrz lub na zewnątrz budynku»
5. «przejście łączące dwie części budynku lub dwa budynki»

Pozwoliłem sobie wykreślić stwierdzenia, które nie są ważne w tym wpisie, choć to nie ujmuje ich znaczeniu dla słowa galeria.
Jak widać dwie podstawowe definicje wskazują na wynikające z ekspozycji dzieł sztuki kulturalne cele słowa galeria.
Drugie ze znaczeń powołuje się na opis miejsca, gdzie sprzedaje się wystawione dzieła sztuki.

Nazwę Galeria została jednak w dobie komercji sprowadzona do miejsca handlu wszystkim i niczym:
6. «kryty pasaż o przeznaczeniu handlowym»

Wynikać z tego może, że masowa komercja urosła do rangi sztuki. Semantyczne przesunięcie znaczenia słowa galeria wskazuje albo na spadek rangi dzieł sztuki lub wzrost produktów masowych do rangi dzieł  sztuki i dóbr kultury znaczeniu. Takie wywyższanie produktów do rangi dzieł sztuki może świadczyć o coraz większemu hołbieniu wartościom przedmiotowym, materialnym i finansowym, dla których buduje się "pomniki-galerie" w których się je przechowuje i udostępnia do odsprzedaży, masowemu odbiorcy. Norwid powiedziałby:

Jękły głuche kamienie
Ideał sięgnął bruku...

Podziel się:

komentarze (3) | Skomentuj

Panuje ogólny pogląd jako, że 14. II to święto miłości. Owszem.
Panuje ogólny pogląd jako, że 14. II to święto jedynie zakochanych. Owszem, że NIE.

Od jakiegoś czasu głęboko wierze, że walentynki to święto dobrych przyjaciół. Dlaczego? Bo Walentynki to święto okazywania uczuć, a przyjaźń jest również uczuciem. Miłość jest czymś okraszonym dodatkowym przyzwoleniem na fizyczność, której przyjaźń nie toleruje. Inaczej stała by się miłością lub erotycznością... Nasza miłość to także przecież nasz dobry przyjaciel (przynajmniej chyba większość ludzi tak ma?) - tylko taki, któremu pozwalamy się tulić, całować, przytulać. Pozwalamy i mówimy, powierzamy mu coś więcej. I również obarczamy w pozytywnym tego słowa znaczeniu tego przyjaciela/łke czymś więcej - obowiązkiem wzajemności jeśli chcemy żyć w szcześliwym związku. Obdarzamy zaufaniem do wielu spraw więcej niż przyjacielowi, obdarzamy swoistym powiernictwem życiowym. Ale również wyłącznością - tak, to jedna z ważnych cech, która różni przyjaźń zwykłą od przyjaźni w miłości. Wyłączność.

Wracając do walentynek - uważam, że jako święto w którym chcemy świętować to, że mamy z kim dzielić się uczuciami należy również choć pamięcią, sms'em czy drobnym (niekoniecznie kipiącym czerwienią i nie koniecznie sercokształtnym) podarunkiem dowartościować więź łączącą Cie z po prostu przyjaciółmi.

Podziel się:

komentarze (1) | Skomentuj

Dziś, o tym jak nawet dziś działa propaganda, nazywana dzisiaj PR "pijarem".

Jak wszystkim wiadomo w grudniu miało miejsce masakryczne wydarzenie, które odbiło się echem na całym świecie. Mówię o sprawie kwadzieży fragmentu bramy, dokładniej napisu głoszącego o wolności za pracę nad Jenieckim Obozem Koncentracyjnym, służący niemcom do eksterminacji wybranych nacji. Nie o tym chce pisać, bo co tu dużo mówić - trzeba być idiotą by się na to porwać.

Otóż portal Gazeta.pl - znany, ze swojego braku przychylności do produktu NK - zmajstrował taki tekst. W artykule czytamy, że demontaż logo jest sprytnie przygotowaną naigriwanką i złośliwym, niesmacznym żartem z ostatniej sprawy kradzieży napisu...

"To niesmaczne żarty z kradzieży napisu 'Arbeit macht frei'" - cóż, Gazeta.pl jako poważny portal chyba zapomina, że przygotowania do czegoś co już niebawem na naszej-klasie się ukaże trwają miesiącami... Oczywiście mowa o redesignie logo oraz możliwe, że całościowej zmianie layoutu. Jednak podejrzewam, że ten zostanie tylko rozciągnięty na boki serwisu.

Cóż, propaganda w tym przypadku antypropaganda jak widać się szerzy... Szkoda, że oprócz ładnie przyciągających interneutów nagłówków treść zionie małą dozą rzetelności. Z działu medialnego serwisu, do którego uzyskałem niedawno akretydacje można się dowiedzieć, że to oczywiście nie akcja prześmiewcza no i że przygotowano redesign.

Co wy o tym sądzicie? :)

Podziel się:

komentarze (5) | Skomentuj

Witajcie w nowym roku. Zaskoczyła was dziś pewnie nowa szata serwisu, cóż poczułem potrzebę zmiany i w końcu pozmieniałem parę różnych rzeczy.  Jak widać, przeorganizowałem dział linków - wszystkie linki do was zostały, jednak teraz są wyżej. Skróciłem lub usunąłem niektóre boksy, by nie zajmowały tak dużo miejsca.

Cóż, każda szata kiedyś się znosi. Dlatego może i u was jakieś planowane zmiany? :)
Dodatkowo zachęcam do wymiany, blog dziennie odwiedzają dziesiątki użytkowników więc każdy chętny może zaproponować mi wymianę linkami lub buttonami :-)

pozdrawiam, witając '2010.

Podziel się:

komentarze (6) | Skomentuj

To był tekst przepięknych życzeń, pochodzących ze scenariusza jasełek które odgrywaliśmy - opisywałem je, w poprzednim wpisie. I tego wszystkim wam życzę na ten BożoNarodzeniowy czas...
Na koniec w ramach zbliżającego się okresu świąteczno - noworocznego, zamieszczam cudowne nagranie - genialnej wokalistki. Enya śpiewa, jak można będzie posłuchać: Enya - Cicha noc.

Podziel się:

komentarze (1) | Skomentuj

Napisze szybką notkę z praktyk - relacja z wdzięczności... :D

Otóż, jak niektorzy wiedzą przeżywam praktyki, jako student. To normalne. Sam tok praktyk zostawia wiele do życzenia - bo jest mało praktyczny, a więcej ma na celu wyręczanie pracowników ośrodka w przeniesieniu stołu, ozdób itd. niż zapoznanie z esencją placówki.
Praktyki odbywam w DPS - dom pomocy społecznej.

Oczywiście jak to każda placówka, chce by coś po sobie "zostawić" dla mieszkańców - my, że akurat nadażała się okazja zorganizowaliśmy im spotkanie modlitewne ale także przygotowaliśmy i wystawiliśmy jasełka. Bo pora ku temu sprzyjająca. I tu powstał przepiękny moment, w którym ukazało się prawdziwe życie... My jako istoty z zewnątrz wtargneliśmy z czymś NIErutynowym, czymś nowym, czego zwykli instytucjonalni pracownicy nie wnosili. Oczywiście z szacunkiem dla ich pracy, bo ona jest niezbędna by ośrodek istniał...

Ale wdzięczność trudno opisać :) Starsi mieszkańcy tłumnie i chóralnie próbowali zabrać głos, by podziękować, porównać nas do swoich wnuczków czy wnuczek. Takim ludzioem zdecydowanie potrzeba choć raz w tygodniu wolonatariuszy, którzy wpadną, posiedzą jako tacy pozytywnie OBCY ludzie i zrobią coś odkręconego, wyrywającego tych ludzi z rutyny...


Podziel się:

komentarze (1) | Skomentuj

Jestem po prawie skończonej lekturze nowej publikacji prof. Zimbardo. Opisuje ona wprawdzie znane już od 30 lat doświadczenie znane wszystkim jako Eksperyment Więzienny, czyli symulowanej sytuacji w której z jednorodnej grupy studentów wybrano kilku do pełniania roli więźniów i kilku do pełnienia roli straźników. Cała aranżacja i wczuwanie się w role są dramatycznie opisane na łamach wydanej rok temu książki "Efektu Lucyfera", którą właśnie poczytuję.

Profesor starał się udowodnić, badane zjawiska wczuwania się w rolę - kogoś kto posiada władzę absoplutną jak i osób kompletnie zdeindywidualizowanych - więźniów, poddawanych różnym procesom psychicznym mającym wzmocnić ich poczucie izolacji. Nad eksperymentem, jak nad każdym znaczącym czy przełomowym zjawiskiem roztoczyła się aura zachwalania i krytyki - czyli, jak to zwykle ktoś nie szczędził krytyki, a kto inny nie skąpił pochwał. Cóż, dramatycznym wnioskiem jaki sam profesor wysnuł był fakt, że on sam wszedł idealnie w rolę naczelnika ów więzienia. Przygotowywał zbrojne odparcie ataku byłego więźnia i czuwał nad porządkiem wewnątrz ZAARANŻOWANEJ instytucji. Traktował twór badawczy jako coś realnego.

Na bazie materiałów zebranych w wyniku eksperymentu powstał film. Fragmenty nagrań można obejrzeć tutaj:
 
http://www.youtube.com/watch?v=rmwSC5fS40w&feature=related
Wiele osób zapoznając się szczegółowo z tym eksperymentem była negatywnie ustosunkowana do niego, zarzucając jego nieetyczność. Ciekaw jestem jak Wy uważacie? A co najważniejsze, czy zgadzacie się z tezą, że to sytuacja powoduje, to jaki człowiek jest i jakim się staje.

Podziel się:

komentarze (2) | Skomentuj